Pacjent nabiera powietrze i wydmuchuje do specjalnego woreczka, a następnie przekazuje personelowi, który bada próbkę w aparacie QuinTron Breathtracker SC.. Następnie spożywa 12,5 g ksylitolu rozpuszczonego w 250 ml wody. Ksylitol nie jest wchłaniany w wystarczającym stopniu. Jeśli jego podaż jest większa niż możliwości absorpcyjne to ksylitol przemieszcza się w dół układu pokarmowego, gdzie w jelicie grubym bakterie rozkładają ją na krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, wodór i dwutlenek węgla. Wodór ulega rozpuszczeniu we krwi i jest transportowany do płuc, gdzie możemy zbadać jego obecność w wydychanym powietrzu. Pacjent w ciągu 120-180 minut co 20 minut powtarza procedurę wydychania powietrza. Stężenie wodoru w pierwszej próbce nie powinno przekraczać 10 ppm. Wzrost powyżej 20 ppm w stosunku do próbki zerowej oznacza nietolerancję ksylitolu.
Wskazaniem do badania mogą być nadmierne wzdęcia, gazy, bóle brzucha, biegunki, luźne stolce, uczucie przelewania oraz nudności. Objawy mogą się nasilać szczególnie po spożyciu produktów takich jak gumy do żucia, słodycze, żelki, lizaki, konfitury, kremy orzechowe, czekolady oraz produkty dla diabetyków słodzone ksylitolem. Ksylitol naturalnie występuje w grzybach, kukurydzy, owsie, syropie brzozowym oraz wielu owocach i warzywach. Dodawany jest także do leków i syropów.
